Missie 1: operatie Free Willy

In januari en februari 2020 maakten we kennis met de meest onbekende en onnozele verzetsbeweging die Groningen nooit gekend heeft. Twintig keer gingen ongeveer 75 rekruten mee op verzet. Tijdens deze uitermate belangrijke en complexe eerste missie leerden de rekruten onze verzetshelden kennen: de onvolprezen Bertus (Ron Akkerman) als de motor achter de beweging, het gescheiden echtpaar Henk (Thom Mulder) en Olga (Petra Agricola) en de jongeren Niomi (Aranka Plante / Anniek Akkerman) en Wesly (Siebren de van der Schueren).

U, als rekruut, werd uitgenodigd bij een van de verzetsleden thuis. Een held is ook maar een mens, en dat bleek wel

U ging zomaar mee op missie

tijdens deze intieme scènes waar u onderdeel werd van hun zielenroerselen. Of dat nu ging om een diepe wens om mee te doen aan expeditie Robinson, of een filosofische overdenking over het leven van een wurmpje. Uw kennismaking werd bruut onderbroken door een telefoontje van kameraad Bertus: tijd om op Verzet te gaan!

Aangekomen op het hoofdkwartier van het Verzet!! liet de missie nog even op zich wachten. Epko, een neefje van Bertus, die de op film vast gelegde opdracht van verzetsleider Piet (zo heet hij niet) moest overhandigen was in geen velden of wegen te bekennen. Dat hing mogelijk samen met complicaties bij het aantrekken van passend schoeisel:

“Epko is de enige die ik ken die teenslippers draagt met veters”

Olga

Henk en Olga in gelukkiger tijden

Tijdens het eindeloze wachten dwaalden de gedachten van onze helden onvermijdelijk af naar hun veelbewogen verleden. Een verleden dat bijdroeg aan hun keuze om verzetsheld te worden. U zag Henk en Olga, in gelukkiger tijden, tijdens een romantisch diner om hun vierjarig huwelijk te vieren. U zag Bertus, die na een ongemakkelijk afscheid van zijn werk, op zoek moest naar een nuttige invulling van zijn oude dag. En natuurlijk Niomi, die zó graag een waardevolle bijdrage wil leveren aan de maatschappij, maar nergens geschikt voor lijkt te zijn. Het dierenbevrijdingsfront wil haar niet meer hebben na de affaire met de penningmeester en de bevrijding van de verkeerde kippen.

“Als wij kippen bevrijden, doelen we voornamelijk op legbatterijkippen en niet op die van mij en mijn vrouw. Het waren vier raszuivere crève de coeur kippen. Na jouw actie zijn ze de provinciale weg opgestoven en moesten we Jacoba, Aletta, Manuela en Mark één voor éen van het asfalt schrapen.”

Manette (gespeeld door Kees Jan Luursema)

Als het ook met ballet niks lijkt te worden, gaat Niomi maar op verzet.

Als het wachten op de missie bijna onverdraaglijk lijkt te worden, en ex geliefden Henk en Olga elkaar in de haren willen vliegen, verschijnt eindelijk Epko (Anne Vlieg) ten tonele, vernuftig vermomd als deel van het interieur. Hij brengt de opdracht van Piet (zo heet hij niet) mee op film.

“Ik kwam achter ménsonterende praktijken in ’t ziekenhuis. Meer dan een derde van de ziekenhuispatiënten ligt tégen zijn zin in het ziekenhuis, en daar hoor je niemand over.”

Piet (zo heet hij niet)

Piet (zo heet hij niet) gaf de verzetsleden de opdracht om een patiënt te bevrijden, om een daad te stellen tegen de

Piet (zo heet hij niet)

uitwassen van het chirurgisme. Met loeiende sirenes werden de verzetsleden en de rekruten de zaal uit gejaagd, op naar de missie. Onder de deken van de nacht ging u kruip-door-sluip-door de missie tegemoet, terwijl allerhande obstakels de reis tot een avontuurlijke tocht maakten. Onder leiding van kameraad Wesly ik-weet-ook-wel-dat-het-noorden-in-het-westen-ligt, specialist logistiek, kwam u aan op de geheime locatie Aldaar is het even zoeken naar het doelwit. Wesly, hevig verliefd op Niomi, denkt ondertussen terug aan zij mysterieuze bezoek aan een zigeunerin op de kermis, die hem vertelt dat zijn antwoord op zijn vraag ‘dubbele boterham met pindakaas’ is. Zich afvragend wat hij met deze informatie moet, verduidelijkt de ongeduldige waarzegster haar profetie:

“Ze ziet niks in jou, maar als je een dubbele boterham met pindakaas gaat eten waar ze bij is, is ze niet meer te houden.”

Waarzegster (Marieke Steinhauer)

En dat klopt, want óók de moeder van Niomi heeft, op haar sterfbed, voorspeld dat de man die haar gelukkig zal maken, de man op wie zij moet letten een dubbele boterham met pindakaas heeft.

Ondertussen wordt het doelwit gelokaliseerd, maar helaas blijkt de patiënt (Tiedo Groeneveld) al overleden. Of toch niet?

De onvrijwillige mond-op-mond-reclame van Niomi deed de patiënt geen goed.

Olga: “Ik geloof dat er toch nog wat leven in zit! – Oké dan. Hoofd achterover… Mond vrijmaken… Neus dichtknijpen”

Niomi: “Oh My God! Je gaat toch niet…?”

Olga: “Nee, dat ga JIJ doen”

Na de onvrijwillige mond-op-mond-reclame van Niomi (“Ik was helemaal niet ruig”) dondert de patiënt van het bed af en lijkt de kans op een geslaagde missie voorgoed verkeken. Maar onze verzetsleden zijn niet voor één gat te vangen en spreken al hun vindingrijkheid aan om de missie op z’n minst succesvol te laten líjken.

 

“Dadelijk zal de patiënt een bos bloemen in ontvangst nemen van de jongedame en vervolgens zal hij zijn dankrede gaan houden. De dankrede zal op film worden vastgelegd, teneinde de overige kameraden die zijn achtergebleven een hart onder de riem te steken”

Bertus.

De patiënt is dankbaar voor zijn bevrijding

Dat de patiënt dood is of bijna stervende, ziet hij niet als een al te groot obstakel. Met film valt tegenwoordig van alles te manipuleren… het doel heiligt de middelen immers? Vernuftig houden drie kameraden de patiënt overeind, terwijl Bertus vanachter de camera de dankrede houdt. Het ziet er zeer overtuigend uit. Missie geslaagd, terug naar het hoofdkwartier.

Daar ziet u de film waarop de heroïsche daden van het verzet in beeld zijn gebracht. Ook u liet voor de camera weten ‘het’ strontzat te zijn dat zoveel patiënten onvrijwillig in het ziekenhuis liggen. De – vooruit, ietwat gemanipuleerde – film van de reddingsactie wordt onder heldhaftige muziek (muziek en geluideffecten door Jan Meiborg, film door Anne van Slageren) gepresenteerd. Tot de film ruw onderbroken wordt door niemand minder dan de overleden patiënt. Die niet overleden was, maar onder narcose voor een heupoperatie waar hij lang op heeft gewacht. Een horde dokters en verplegers rennen het hoofdkwartier binnen om de verzetshelden een lesje te leren. Zo zie je maar weer: verzetswerk is soms ondankbaar werk. Maar iemand moet het doen.

Daarmee komt deze eerste missie tot een succesvol en glorieus einde. Waar geen einde aan komt is de noodzaak tot verzet. En daarom zijn we van 5 tot en met 25 april terug voor de volgende missie. Maar mondje dicht, want de muren hebben oren.

Koop hier uw kaarten voor de volgende missie!