Sarah Lukken speelt in Uut de Hoogte Aurora Lutje, de jongste dochter van Jannie. We vroegen Sarah hoe zij over Aurora denkt. En waar voelt Sarah zich het meest thuis? In de volksbuurt De Hoogte of het chique Haren?

Sarah Lukken

Sarah Lukken

Sarah is haar carrière als actrice twaalf jaar geleden begonnen op de jeugdtheaterschool in Winschoten, en doet sindsdien niets liever. Daarnaast is zij afgestudeerd aan de school voor de kunsten in Groningen

Wie speel je in Uut de Hoogte?

“Ik speel Aurora, de dochter van Jannie. Ik woon in de Hoogte en ben niet heel slim. Al vind ik dat zelf natuurlijk wel!”

Herken je jezelf in je personage?

“Zoals Aurora afgeleid raakt door haar telefoon, zo heb ik dat soms ook. Ook zegt ze snel en makkelijk wat ze denkt en ook dat doe ik vaak. Alleen kan ik daarna vaak wel spijt hebben van wat ik gezegd heb terwijl het Aurora allemaal niets kan schelen schelen.

Daarentegen gebruikt Aurora heftige scheldwoorden die ik zelf niet zo snel zou verzinnen, ik zou gewoon ‘trut’ zeggen, haha.”

Wat zal het publiek leuk vinden aan jouw personage?

“Haar onnozelheid en grofheid. Tenminste, dat hoop ik.”

Uut de Hoogte is een voorstelling die veel van doen heeft met vooroordelen, over en weer. ‘De Hoogte’ vindt ‘Haren’ maar een stelletje arrogante kakkers, en ‘Haren’ vindt ‘De Hoogte’ maar asociaal. Iedereen heeft waarschijnlijk wel een vooroordeel, zo ook onze spelers. We vroegen Sarah naar haar vooroordeel.

Heb je wel eens een vooroordeel over iets gehad?

“Dansvoorstellingen. Lang ging ik alleen naar de dansvoorstellingen van mijn zusje, ik dacht altijd ‘je vind dit leuk OMDAT je zusje er in danst’. Niet dus. Ik vind het Scapino ballet geweldig en Club Guy en Roni ook. Laatst zat ik met open mond ballet filmpjes te kijken op youtube, maar dat was misschien ook wel gewoon omdat ik moe was…”

Waar zou je liever wonen, in Haren of in De Hoogte?

“Haren! Zonder twijfel. Omdat daar meer ruimte is. Ik hou van de stad – ik woon er nu al vijf jaar midden in – maar vroeger woonde ik op een grote boerderij met veel ruimte om het huis en daar verlang ik soms echt naar. Bovendien mis ik hier midden in de stad mis ik vaak de overgangen van zomer naar winter. Dan ga ik een keer terug naar mijn ouders en dan opeens zijn de bladeren van de bomen, zomaar, zonder dat ik het gemerkt heb!”